Prof. zw. dr hab. Andrzej Kijowski (1945-2005)

"Profesor Andrzej Kijowski urodził się w dniu 5 kwietnia 1945 r. w Głownie, w powiecie łowickim. Po zakończeniu działań wojennych wraz z Rodzicami zamieszkał w Poznaniu. Tutaj też ukończył szkołę podstawową oraz licealną szkołę średnią, uzyskując świadectwo maturalne w 1963 r. W tym samym roku podjął stacjonarne studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na IV i V roku studiów równocześnie uczestniczył w seminariach magisterskich: z zakresu prawa pracy oraz prawa karnego. Studia prawnicze ukończył w 1968 r., przygotowując pracę magisterską pod kierunkiem prof. dr hab. Krystyny Daszkiewicz. W tymże roku podjął pracę jako stażysta w Katedrze Prawa Pracy UAM, a przygotowania do rozprawy doktorskiej rozpoczął pod kierunkiem prof. dr. hab. Czesława Jackowiaka. Równolegle w latach 1968-1970 odbył aplikację w Sądzie Wojewódzkim w Poznaniu, którą zakończył egzaminem sędziowskim z wynikiem bardzo dobrym. Ze względu na przejście promotora, prof. Cz. Jackowiaka do pracy na Wydziale UMK w Toruniu, podjął pracę w charakterze asystenta, a następnie st. asystenta w Katedrze kierowanej przez opiekuna naukowego. Trudności mieszkaniowe skłoniły go do powrotu do Poznania, ale przewód doktorski zakończył w Toruniu pomyślną publiczną obroną pracy doktorskiej pt. Odpowiedzialność marynarzy za naruszenie obowiązków pracowniczych w prawie PRL. Kłopoty natury finansowej uniemożliwiły opublikowanie rozprawy doktorskiej przez Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Jednakże podstawowe tezy i argumentacja dysertacji opublikowane zostały w fachowym miesięczniku Marine Technology and Menagement. W grudniu 1978 r. na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. Pracowniczy obowiązek gotowości do świadczenia pracy (Wydawnictwo Naukowe UAM) i po pomyślnym przebiegu kolokwium habilitacyjnego - uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie prawa pracy. Od lipca 1979 r. został mianowany na stanowisko docenta. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego uzyskał na podstawie uchwały ówczesnej Rady Państwa w dniu 26 stycznia 1989 r., a niemal równocześnie, bo od lutego 1989 r. został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Na podstawie decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 21 stycznia 2002 r. z dniem 1 lutego 2002 r. został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego. Profesor Andrzej Kijowski w ciągu 35-letniej pracy na Wydziale Prawa i Administracji UAM pełnił szereg ważnych i odpowiedzialnych funkcji organizacyjnych. Od dnia 1 października 2001 r. aż do dnia przedwczesnej śmierci kierował Katedrą Prawa Pracy i Prawa Socjalnego. Przez okres sześciu lat był kierownikiem Podyplomowego Studium Prawa Pracy dla absolwentów różnych kierunków studiów wyższych. W latach 1981-1984 pełnił obowiązki Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji oraz doradcy Rektora UAM ds. prawnych. Przez szereg lat aktywnie uczestniczył w pracach Senackiej Komisji Prawnej UAM, komisjach dyscyplinarnych dla studentów oraz dla nauczycieli akademickich. Był współzałożycielem i funkcjonował w gremiach kierowniczych Fundacji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Profesor Andrzej Kijowski wyjątkowo umiejętnie i efektywnie łączył predyspozycje i skłonność do pogłębionej refleksji teoretycznej ze zdolnością wykorzystania tych cech w sferze praktyki stosowania prawa. Jego bogaty i różnorodny dorobek obrazuje wykaz zamieszczony w Księdze Pamiątkowej. Dążeniu do weryfikacji dociekań naukowych na gruncie stosowania prawa dał wyraz podejmując aplikację sędziowską i kończąc ją z bardzo dobrym wynikiem. Niejako kontynuacją tego kierunku zainteresowań Profesora było podjęcie dodatkowej pracy (w wymiarze 9/10 etatu) na stanowisku sędziego Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. Na powyższe stanowisko został mianowany w dniu 28 kwietnia 1993 r. przez Prezydenta RP. Od dnia 3 sierpnia 1995 r. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, pełniąc obowiązki sędziowskie do dnia śmierci. Istotnym nurtem aktywności Profesora Andrzeja Kijowskiego było uczestnictwo w gremiach legislacyjnych przygotowujących projekty aktów ustawodawczych z zakresu prawa pracy i zabezpieczenia społecznego. Już w latach 80. aktywnie uczestniczył w pracach Komisji ds. Reformy Prawa Pracy, a następnie w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy, która przygotowała odrębne projekty kodeksów indywidualnego i zbiorowego prawa pracy. Ponadto brał czynny udział w pracach Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Morskiego, w pracach różnych gremiów przygotowujących projekty ustawodawcze z zakresu prawa sportowego, a następnie - wspólnie z prof. W. Piotrowskim - przygotował projekt ustawy o ochronie należności pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Z tytułu osiągnięć naukowych oraz aktywności organizacyjnej i jakości pracy dydaktycznej był wyróżniany nagrodami ministerialnymi i wielokrotnie nagrodami Rektora UAM. Upłynęło już pięć lat od śmierci Profesora, ale my, Jego koledzy i przyjaciele z Katedry Prawa Pracy i Prawa Socjalnego, wciąż dotkliwie odczuwamy nieodwracalną, niestety, Jego nieobecność w naszym gronie. Był człowiekiem życzliwym i otwartym nie tylko dla współpracowników. Lubiany i ceniony przez studentów - uczestników prowadzonych przez Niego wykładów, a szczególnie zajęć seminaryjnych. Jego życzliwość wobec studentów nie miała nic wspólnego z pobłażliwością. Stawiał sobie bardzo wysokie wymagania i konsekwentnie starał się im sprostać. Od studentów, doktorantów i współpracowników zawsze oczekiwał rzetelności i dociekliwości badawczej, jednocześnie nie szczędząc czasu i wysiłku, wspierał ich swoją wiedzą oraz różnorodnym, bogatym doświadczeniem zawodowym."

Cześć Jego pamięci!